O entroido sen filloas non é entroido. Igual que non poden faltar as orellas e o cocido de grelos da leira. Pero o fundamental son os entroideiros. Na casa da avoa había entroido. De entroideiros. Íamos todos. ¡Que fartura! Cocido, orellas, rosquillos e filloas. Filloas que non faltasen. ¡Todos queriamos filloas! Porque nas filloas da... Leer más →
Rutina
Imagen creada co Gemini En el silencio de la mañana cantó el gallo. Lo tenía sentenciado, pero por cosas del destino le había concedido una semana más de vida. O quizás dos, ya se vería. Se levantó cansado, como todos los días últimamente. Temía haber perdido la ilusión por lo que hacía y, una vez... Leer más →
Aunque te cambies de nombre
Imagen de wordpress Ya no me acordaré ni siquiera de mi nombre. No recordaré dónde se ponen los zapatos ni tampoco como se ataban los cordones. Ya no seré capaz de abrochar la chaqueta y no sabré dónde vivo. No me acordaré de nada. Solo de ti. Aunque te cambies de nombre, te reconoceré. Serás... Leer más →
En algún local…
Imagen wordpress Me he sentado al fondo, en el rincón más oscuro que he encontrado. Este antro parece el típico local de mala muerte del extrarradio. Quizás lo sea, no lo sé, no conozco la ciudad. Casi no hay gente y, la poca que hay, hace lo propio por pasar desapercibida. Excepto aquellos dos que... Leer más →
Otoño II
Foto de wordpress Una ola errática borró la última huella de la arena, que al fin, se veía de un liso virginal. Una brisa fría soplaba desde el horizonte, surcado por unas nubes negras a las que se le adivinaba el ceño fruncido. Se dejó un suspiro de relajación. Abrochó la chaqueta y puso rumbo... Leer más →
Otoño I
Imagen de internet Huele a humo de chimenea, a leña seca quemada. El olor es inconfundible. Entro. Unas castañas explotan en la sartén que la abuela a puesto en el fuego. Ha anochecido temprano. Con la caída del sol refresca. La abuela revuelve la olla que hay justo al lado de la sartén, cociendo lentamente... Leer más →
Olvido eterno
Imagen de wordpress Sentó en la cumbre. Desde allí podría ver todo el valle. Incluso, en días de silencio se oía el murmullo del río allá abajo. Aquel era el único sitio que sentía la libertad, tan pregonada a lo largo de su vida como bien más preciado y tan escasa en los años que... Leer más →
Un ano máis, publícannos na Voz de Galicia
Hoxe, 04 de agosto do 2025, publicánnos na Voz de Galicia, o xornal de maior tirada da comunidade, o noso relato A boina, dentro da 26 edición de Relatos de Verán de La Voz de Galicia. Neste relato pretendemos poñer de manifesto o abandono do rural, do medio de vida dos avós e dos pais, que saíron adiante... Leer más →
A boina
Sentou na escaleira e gardou silencio. Nas mans, aquela boina negra sen rabillo. E sen alma. Escoitou o silencio da tardiña, abafado pola calor infernal do día. Botaba de falta o cheiro da corte, o remoer das vacas rompendo o silencio místico do luscofusco, as galiñas remexendo na leira, apurando o tempo antes de ir... Leer más →
O destino
Imaxe de wordpress O destino era claro: a morte. Mais non era a morte como fin da actividade vital. Era a morte como fin do ser. Sempre decía que un deixa de ser cando xa non é nada para ninguén: nin sequera un efímero recordo agochado no fondo da artesa das lembranzas. Porén, naquela despedida... Leer más →