O entroido da avoa

O entroido sen filloas non é entroido. Igual que non poden faltar as orellas e o cocido de grelos da leira. Pero o fundamental son os entroideiros. Na casa da avoa había entroido. De entroideiros. Íamos todos. ¡Que fartura! Cocido, orellas, rosquillos e filloas. Filloas que non faltasen. ¡Todos queriamos filloas! Porque nas filloas da... Leer más →

Último silencio

Imagen de wordpress Ha sido un día de invierno. ¡Un duro día de invierno! La lluvia, incesante, golpeaba las ventanas, empujada por las rachas huracanadas de viento enfurecido que, por momentos, prometía llevarse los cipreses que cierran la finca y dan abrigo da la casa de los vientos de Este. Pero hoy era Norte. Norte... Leer más →

Otoño II

Foto de wordpress Una ola errática borró la última huella de la arena, que al fin, se veía de un liso virginal. Una brisa fría soplaba desde el horizonte, surcado por unas nubes negras a las que se le adivinaba el ceño fruncido. Se dejó un suspiro de relajación. Abrochó la chaqueta y puso rumbo... Leer más →

Otoño I

Imagen de internet Huele a humo de chimenea, a leña seca quemada. El olor es inconfundible. Entro. Unas castañas explotan en la sartén que la abuela a puesto en el fuego. Ha anochecido temprano. Con la caída del sol refresca. La abuela revuelve la olla que hay justo al lado de la sartén, cociendo lentamente... Leer más →

A boina

Sentou na escaleira e gardou silencio. Nas mans, aquela boina negra sen rabillo. E sen alma. Escoitou o silencio da tardiña, abafado pola calor infernal do día. Botaba de falta o cheiro da corte, o remoer das vacas rompendo o silencio místico do luscofusco, as galiñas remexendo na leira, apurando o tempo antes de ir... Leer más →

O destino

Imaxe de wordpress O destino era claro: a morte.  Mais non era a morte como fin da actividade vital. Era a morte como fin do ser. Sempre decía que un deixa de ser cando xa non é nada para ninguén: nin sequera un efímero recordo agochado no fondo da artesa das lembranzas. Porén, naquela despedida... Leer más →

Letras Galegas 2025

Imaxe da internet O avó sempre cantaba. ¡E como cantaba! "Maripepa ten un niño entre as tellas do tellado, o niño de Maripepa cando chove está mollado", decía. "María ten boas pernas que llas vin no corredore, pernas como as de María non as ten Montemaiore", cantaba rindo pícaro. A avoa tocaba a pandereta. E... Leer más →

Historias de diario XXII

Imagen de wordpress Con la linterna alumbraba la foto de los abuelos que presidía la sala. Enciende. Apaga. Enciende. Apaga. Mataba el tiempo, a falta de móvil, televisión o luz para leer. Creía sufrir ansiedad por aquel apagón que ya se prolongaba, ciego, a oscuras y sin información, en pleno siglo XXI, donde fluye más... Leer más →

Cambios, avance e retroceso

Imaxe de wordpress Ás veces sentíase fóra de lugar. Outras, simplemente se sentía na época equivocada. Resistíase a deixarse levar polo remuíño da sociedade necia, malia ter a convicción de ir contracorrente. Pero instruíranlle que os principios son o máis importante que unha persoa ten e non pensaba renunciar a eles, por máis que a... Leer más →

A derradeira bágoa

Foto wordpress O seu lombo xa non aguantaba máis o peso do tempo. Tamén era moito o que tiña ás costas e xa pesaba. Case tanto coma a carraxe que levaba consigo para onde quixera que fose agora. Vira como morría a fame, como as corredoiras fixeron estradas, como as cortes saíron das casas cara... Leer más →

Blog de WordPress.com.

Subir ↑