Foto de wordpress Era una noche gélida de enero. Sin embargo, le vino a la cabeza aquella tarde de agosto de cuando tenía dieciséis años. Una tarde calurosa y silenciosa. Sentado en una piedra observaba como el perro iba y venía por la pradera. Las vacas se habían ido a casa hacía rato. El sol... Leer más →
Otoño I
Imagen de internet Huele a humo de chimenea, a leña seca quemada. El olor es inconfundible. Entro. Unas castañas explotan en la sartén que la abuela a puesto en el fuego. Ha anochecido temprano. Con la caída del sol refresca. La abuela revuelve la olla que hay justo al lado de la sartén, cociendo lentamente... Leer más →
Olvido eterno
Imagen de wordpress Sentó en la cumbre. Desde allí podría ver todo el valle. Incluso, en días de silencio se oía el murmullo del río allá abajo. Aquel era el único sitio que sentía la libertad, tan pregonada a lo largo de su vida como bien más preciado y tan escasa en los años que... Leer más →
Un ano máis, publícannos na Voz de Galicia
Hoxe, 04 de agosto do 2025, publicánnos na Voz de Galicia, o xornal de maior tirada da comunidade, o noso relato A boina, dentro da 26 edición de Relatos de Verán de La Voz de Galicia. Neste relato pretendemos poñer de manifesto o abandono do rural, do medio de vida dos avós e dos pais, que saíron adiante... Leer más →
A boina
Sentou na escaleira e gardou silencio. Nas mans, aquela boina negra sen rabillo. E sen alma. Escoitou o silencio da tardiña, abafado pola calor infernal do día. Botaba de falta o cheiro da corte, o remoer das vacas rompendo o silencio místico do luscofusco, as galiñas remexendo na leira, apurando o tempo antes de ir... Leer más →
O destino
Imaxe de wordpress O destino era claro: a morte. Mais non era a morte como fin da actividade vital. Era a morte como fin do ser. Sempre decía que un deixa de ser cando xa non é nada para ninguén: nin sequera un efímero recordo agochado no fondo da artesa das lembranzas. Porén, naquela despedida... Leer más →
Letras Galegas 2025
Imaxe da internet O avó sempre cantaba. ¡E como cantaba! "Maripepa ten un niño entre as tellas do tellado, o niño de Maripepa cando chove está mollado", decía. "María ten boas pernas que llas vin no corredore, pernas como as de María non as ten Montemaiore", cantaba rindo pícaro. A avoa tocaba a pandereta. E... Leer más →
Historias de diario XXII
Imagen de wordpress Con la linterna alumbraba la foto de los abuelos que presidía la sala. Enciende. Apaga. Enciende. Apaga. Mataba el tiempo, a falta de móvil, televisión o luz para leer. Creía sufrir ansiedad por aquel apagón que ya se prolongaba, ciego, a oscuras y sin información, en pleno siglo XXI, donde fluye más... Leer más →
Tempo andado
Imagen de wordpress A man, sen forza, bailaba na padereta ó ritmo da muiñeira que tocaban aquelas gaitas da terra. Acariñaba o coiro coma canda era unha rapariga e tocaba nas ruadas e nas muiñadas da contorna. Lembraba ben as notas, que petaba con forza, malia ter ó lombo un xornal enteiro subindo caixas de... Leer más →
Cambios, avance e retroceso
Imaxe de wordpress Ás veces sentíase fóra de lugar. Outras, simplemente se sentía na época equivocada. Resistíase a deixarse levar polo remuíño da sociedade necia, malia ter a convicción de ir contracorrente. Pero instruíranlle que os principios son o máis importante que unha persoa ten e non pensaba renunciar a eles, por máis que a... Leer más →