Perdón

• 

Non podía creer que a forma que tiña de pedirlle perdón fora regalarlle aquela foto en branco e negro de dous vellos camiñando á par por un parque deserto. Aquilo, aseguráballe, unha vez máis, que atesouraba unha inmadurez asombrosa para a súa idade e ela xa non estaba con gañas de pelexar nin un minuto máis.

Ofuscada, quizáis resentida, esquecía que aquela mesma inmadurez fora a que lle levara a namorarse del. Que aquela desfachated de inocencia infantil, fora a que lle fixera seguir ó seu lado sin plantexalo nin unha ocasión. E tampouco quería recordar que aquel impetú de improvisación fora o que lle levaba a sorprendela cada día, cada data especial, cada momento que lle quería arrancar un sorriso. E sempre o conseguía, aínda que ela agora non o tivera presente.

Mirouno fixamente, mentres el agardaba o perdón de non sabía moi ben qué. Pero a mirada da moza era xuizosa, reprocháballe que non tivese máis que decir que unha maldita foto en branco e negro. Recriminaba a falta de palabras de desculpa, laios de arrepentimento. Esixía unha mirada suplicativa, que mendigara o seu perdón. Pero tan centrada estaba agardando as súas esixencias que non repara na ollada del: incrédula, ferida. Incluso menosprezada polo que confesara ser o amor da súa vida. Lastimado, colleu a foto cos dedos índice e pulgar e púxolla diante da cara. Foi só aí cando ela puido ver a inscripción a pé de páxina, esta vez de puño e letra.

«Se ti queres, estes podemos ser ti e eu dentro de cuarenta anos. Eu quero!»

Refregou os ollos. Abrazouno. E chorou.