Beata

IMAXE DA INTERNET

Sempre fora debota. Niguén se explicaba porque non tomara a determinación de coller habitos, ó fin e ó cabo non fundara unha familia e, decote, estaba na igrexa rezando e participando na vida cristiá.

Na mocidade, na taberna mofában con que o seu amor era Deus e non tiña tempo para os rapaces. Introvertida quizáis, maníaca seguro e cunha calma asombrosa, fixérana pasar sen pena nin gloria polos anos mozos. Decían que era moi exquisita, que non lle valía calquera. Mesmamente, que non lle valía ningún. Decían que o que pasaba na realidade é que non lle gustaban os homes e, nos seus tempos, iso era pecado mortal.

Fose como fose, na igrexa atopou a maneira de ocupar o seu tempo ocioso, de sentirse útil e servicial. A comunidade encheu aquel oco que lle quedou ó non fundar a súa familia. E envelleceu indo á misa e dando catecismo. Iso si, das linguas do mundo non a quitou ninguén, por máis que fora muller de gran corazón e de servicio ós demáis.

E hoxe, coa homilía do novo cura párroco, presentoulle unha crise de fé. Non entendía como aquel home puidera tirar abaixo toda unha vida de servicio ós demáis cun discurso de quince minutos, no que atacou a todo o haber e o habido, sen contemplanción e sen pisca de temática teolóxica. Ata Deus caía víctima do capitalismo e da política autoritaria, máis propia dos anos da guerra.

Sentíu mágoa, mentras saía pola porta da igrexa, xa a escuras. Mirou ás imaxes e suspirou de pena.