Expiar

Detrás daquela gargallada xocosa e artificial que soltaba a calquera comentario que ousaba contradecilo, agochábase a ira dunha alma condenada ó inferno, por moito que intentara expiar os seus pecados. E sabíao. En realidade todos o sabían, salvo os cativos, non nados cando cometera o pecado mortal polo que non tería a redención, por moita confesión de confesionario, pentitencia e misas pagadas ó señor cura, que por entón aínda era alguén, e non coma hoxe, que tanta esmola no lle tería servido máis que para vaciar o bolsillo. Sen embargo, daquela fóralle útil, e expiara o seu pecado mortal cunha pena curta. Mais lonxe do que podía semellar a simple vista, quedara marcado para sempre, e aínda que semellaba que todos o esqueceran, aquelo estaba moito máis presente do que el mesmo desexaba.

Iso, a pesar de ter posto terra de por medio e emigrar a Centroeuropa ata a xubilación. Só se dignaba a volver en días de verán, máis ben menos que máis, para vistar á muller e arranxar algo de vida con ela, e mostrarlle a cara ós cativos, que polo menos souberan que tiñan pai. Pese a todo, as malas linguas decían que tan ben como se afacía a muller sin el, tamén se tiña el sin ela. Decote houbo o ruxe ruxe que aló, onde queira que estaba emigrado, tiña quen lle quentaba a cama as noites de frío, que en Centroeuropa non son poucas. Abofé que todo iso nunca lle quitou a súa actitude altiva, aquela seguranza en si mesmo que o facían crerse un paso por encima dos demáis.

E volveu vello. E seica que cun sacos de cartos que ben queixeron os fillos desleigados. E a muller, con resignación non confesa, acolleuno de novo na casa e, co tempo, incluso volveu a facer vida pública con el. Pasaran trinta ou cuarenta anos. Xa morrera Franco e xa pasaran a historia política do país Adolfo Suárez e máis Felipe González. Malia todo, el volveu coma se o mundo quedara conxelado no intre en que marchara. Mesmo nun comezo botouse as fichorías que acostumaba a facer antes de pasarse da raia: que si un marco por alí, que si lle corto unha árbore ó outro, que si lle rompo a cancela a non sei quén, que si deixo escapar as vacas para o millo do lindante… e atopouse de fronte cunha xeración, a súa, que xa non lle daba nin un ápice de corbetura a todo aquelo. Pero atopou outra, a dos seus fillos, ousada e atrevida, que non mostraban nin a máis mínima timidez nin se arrugaban á hora de botarlle en cara o que estaba a facer. Nin a levalo á xustiza cando o consideraron.

E á primeira citación do xulgado do pobo (antes non había) douse conta de canto mudaran as cousas. Xa non era temido, e a fantasía do medo que tanto aprensara ós seus conxéneres, xa non funcionaba. A fachada de riqueza e poder que ostentara o seu apelido, menguara no tempo. E alí, empezou a súa verdadeira condena: a indiferencia. E por iso, soltaba aquela gargallada xocosa e artificial a calquera comentario que ousaba contradecilo, agochando a ira dunha alma condenada ó inferno, por moito que intentara expiar os seus pecados.