Derrota

A capucha do chuvasqueiro acultaba o pelo, tintado de negro azabache, que se adiviñaba do fleco rebelde que a chuvia incesable daquela tarde lle pegaba na fronte. A máscara FFP2 empedía adiviñar aquel rostro, descrito por aqueles ollos acastañados rodeados das enrrugas que marcaran o paso do tempo. Permanecía queda, no medio e medio daquel corredor que atravesaba o parque de cabo a cabo, tal se alguén lle metera unha coitelada a mini paisaxe no centro da selva urbana, delimitado dun lado e do outro con árbores de altitude eterna e nudez outonal, desmellorados por un inverno desagradecido, tan apreciados polos viandantes na plenitude do verán, cando inundan a pasarela de sombra agradecida.

Os brazos caídos a carón do corpo, vencidos, sen folgos… As botas de goma cubríanlle as pernas ata a rodilla, un pouco máis arriba de onde cortaba aquela saia de tergal oscuro, que nacía dalgún punco inconcreto, debaixo do chuvasqueiro negro, polo que escorregaba a auga acaudalada daquela tarde. Pasmaba. Tiña o sentido perdido nalgún punto perdido na soidade propia dunha tarde de Febreiro de inverno pandémico.

«Está en shock», mormurou alguén, «acaban de chamarlle do hospital con malas novas de Andalecio». Entendín no intre de que estaba vendo a derrota reflexada na metáfora daquel cadro, a soidade no espellismo da vida, a morte personalizada, ameazante, baixo a chuvia basta dun ceo gris, que acompañaba ó persoaxe no sentimento. E ela, inmóbil, figuraba que xa non lle importaba nada, á espera de que Deus a levase.