Miserias

Imaxe da interner

Tirou os cartos en riba da mesa cunha soberbia insultante. Recolleu a volta e gardouna na billeteira acugulada, coma os feirantes de antano. Logo, enfilou a porta e foise afastando mentres facía malabares para manter o paso firme e recto pola beirarrúa. Apoiei o cóbado e bebín o último grolo da miña xerra, antes de pedir outra. O camareiro, vello amigo, miroume con desaprobación, pero non lle quedou outra máis que, con ética profesional, achegarse a billa e servirme outra cervexa.

Marchei pasada  a media noite. No local, quedaban as barreduras nunha esquina e un dos camareiros coa fregona na man. Xa empezaba a ulir a limpo despois daquela noite sen tregua na que, unha vez máis, aquela barra consolara as mil penas que afogaban na soidade escura da noite e da vida.

Mentres desafogaba as miñas necesidades vitais contra un contedor do vidro, aínda reparei no home dos mil cartos sentado na parada do autobús, dándolle repouso a súa historia, mentres cabeceaba e babeaba a chaqueta de traxe que vestía. Sentei a carón seu, e aínda que ó primeiro cavilei en mandarlle a man ó peto e levarme aquel botín de ouro, a miña conciencia, ou a pouca que aínda sobrevive, fíxome ver que o feito de que a vida me tratase coma un miserable non me daba dereito a actuar como tal.

Despois de pelexarme seriamente coa cerradura da porta, ó fin entrei nestas catro paredes que me afogan cada día. Aquí agocho os meus segredos, as miñas ansias, os meus medos… é coma o meu fortín segredo. E na mesiña de noite, como poderás ver, queda a súa foto. Un sorriso tenue, unha mirada absorbente e un xesto de desaprobación ante o chispazo daquela máquina fotográfica á que tanto odiaba. Pero eu sabía ben certo, que ese sería o último remedio a miña soidade: a súa foto. Porque o tempo facíame querela cada día un chisco máis e ter cada día moitísimo máis medo de perdela.

Deixoume un día de novembro. Outono triste. E esta historia quedará ó pé da súa foto. Porque? Porque un día afogarei na miña soidade e, polo menos, quén me atope saberá da miña triste historia. A mesma, cada día sen ela.