Tributos

A porta do pazo soou grandiosa, a bisagra oxidada, co rechinar propio dos grades e pesados portóns que acostumaban ter as grandes casas señoriais. Detrás dela, desdebuxouse na penumbra da noitiña, a sombra esquelética do vello, entre os bafos cansados das vacas esmirriadas que tiraban do carro. A imaxe era máis ben fantasmagórica.

Nun último arreón, antes de descansar, as vacas meteron o carro na eira, lentas, agotadas polo longo camiño e polo peso do gran que traían.

Facía pouco máis dun mes da sega e da malla, e sen moito tempo a secalo, xa carretaban o pouco trigo que lles quedara, despois de pagar o diezmo a igrexa, cara a casa do señor, en pago polo arrendo das terras que tiñan ó outro lado da serra. Descansarían boa parte da noite na palleira e retomarían camiño de volta cara a casa, aínda non ben saído o sol.

O neno que falaba ás vacas para que non baixaran o ritmo, anos máis tarde, repararía na crueldade daquela realidade, e lembraría sentado no balcón daquel mesmo pazo, as historias que gardaban aquelas paredes, agora hotel de renome.

Suspirou. Esta vez, de resignación.